beolab-mikrobiologija-bakterioloske-analize

Izolacija, identifikacija patogenih aerobnih i anaerobnih bakterija i ispitivanje njihove osetljivosti na antibiotike vrši se iz različitih uzoraka:  brisevsluzokože respiratornog trakta, ispljuvka, urina, stolice, krvi, briseva rana i kožepunktata, briseva genitalnog trakta i t d.

Brisevi  genitalnog trakta

 

Hlamidije, mikoplazme i ureaplazme su najčešći uzročnici seksualno prenosivih bolesti koje izazivaju hronična oboljenja genitalnih organa, često praćena sterilitetom. Različitim metodama (DIF za hlamidiju, komercijalni testovi za M. Hominis i U. urealyticum) se utvrđuje njihovo prisustvo u cervikalnom I uretralnom brisu (i  urinu kod muškaraca) a za mikoplazme i ureaplazme se ispituje i ostljivost na antibiotike.

Stolica

Bakterije iz roda Salmonella, Shigella, Yersinia i Campylobacter su najčešći izazivači bakterijskih crevnih infekcija, koje nastaju unošenjem kontaminirane hrane (uglavnom životinjskog poreka) i vode. Ova oboljenja, koja se uglavnom  javljaju u letnjem periodu, mogu biti praćena povišenom temperaturom, jakim prolivom, povraćanjem, gubitkom tečnosti i poremećajem koncentracije elektrolita. Klinička slika može biti i sasvim blaga sa diskretnom simptomatologijom. Mikrobiološkom analizom stolice utvrđuje se prisustvo ovih bakterija i ispituje njihova osetljivost na antibiotike. ali s obzirom da antibiotska terapija može uticati na produženo izlučivanje nekih bakterija, antibiotike treba primenjivati samo po preporuci lekara. Po prestanku simptoma bolesti, bakterije se mogu i dalje izlučivati putem stolice u toku kraćeg ili dužeg vremenskog perioda (kliconoštvo). Ovi pacijenti, pre stupanja u kolektiv ili rada sa namirnicama, moraju imati tri uzastopne negativne koprokulture.

Brisevi  genitalnog trakta

Hlamidije, mikoplazme i ureaplazme su najčešći uzročnici seksualno prenosivih bolesti koje izazivaju hronična oboljenja genitalnih organa, često praćena sterilitetom Različitim metodama (DIF za hlamidiju, komercijalni testovi za M. Hominis i U. urealyticum) se utvrđuje njihovo prisustvo u cervikalnom I uretralnom brisu (i  urinu kod muškaraca,) a za mikoplazme i ureaplazme se ispituje i ostljivost na antibiotike.

Beta hemolitički streptokok grupe B (GBS, Streptococcus agalactiae) često je deo normalne flore genitalnog i gastrointestinalnog  trakta  žena, ali u trudnoći  može izazvati infekcije kako trudnica tako i novorođečadi.  Najčešće se infekcija prenosi na bebe tokom porođaja, a klinički se može manifestovati kao rano oboljenje (do 6. dana od porođaja) ili kasno (7-90 dana od porođaja). Infekcija  beba može biti lokalizovana ali i sistemska,sa vrlo teškom kliničkom slikom.

Smatra se da oko 25% trudnica ima beta hemolitički streptokok grupe B u vagini i /ili rektumu ,pa se u cilju prevencije infekcije beba, preporučuje prenatalni skrining  između 35 i 37 nedelje trudnoće, uzimanjem vaginalnog i rektalnog brisa. GBS analiza ima veću osetljivost od standardne bakteriološke analize vaginalnog brisa, a rezultat se dobija za 72 sata.